Review του νέου album των Dead End με τίτλο "...Kι Ακόμα Ονειρεύομαι" > Της Christina Corleone.
Οι Dead End είναι μια alternative-dark wave μπάντα με δύο βασικά μέλη, την Μαριάννα Οικονομίδου στιχουργό και τραγουδίστρια και τον Γιάννη Τσέρβα ή αλλιώς Johnny Andrew στην κιθάρα και την σύνθεση. Tα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είναι session μουσικοί.
Το πρώτο τους cd single "Φιλί" κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2012 από την Warner Music καθώς και το πρώτο τους video clip με πρωταγωνίστρια την τραγουδίστρια του γκρουπ.
Με την συμπλήρωση μόλις ενός χρόνου σαν μπάντα ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ "…Κι Ακόμα Ονειρεύομαι", το οποίο και έπεσε στα χέρια μου και μπήκε για πρώτη φορά στα αυτιά μου.
Πρώτη εντύπωση που μου άφησε η πρώτη μελωδία που κύκλωσε το δωμάτιο ήταν ότι ξαφνικά σαν να άλλαξε η ταπετσαρία και βρέθηκα αλλού… εκτός χρόνου, σε άγνωστο κόσμο, χαμένη στη μουσική τριγυρισμένη από νεράιδες και ξωτικά. Η φωνή τόσο απλή μα τόσο έντονα εκφραστική και βαθιά που νομίζεις πως κρύβει κάποιο αρχαίο μυστικό κάτω από απλούς και όμορφα στημένους στίχους σαν ξόρκια…
Οι Dead End με έβαλαν σε έναν κόσμο αλλιώτικο με το cd, που άκουσα και δεύτερη φορά για να βεβαιωθώ ότι "it does the trick". Φρεσκάδα, διαφορετικότητα, καλά εκτελεσμένες μελωδίες. Το μόνο μου παράπονο ήταν ότι το μπάσο (που προσωπικά έχω κόλλημα) δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου παρά μόνο στο κομμάτι "Τρέχω" που έδινε μια πιο funky αίσθηση.
Τραγούδια που ξεχώρισα:
1. "Τα Μάτια Του Κόσμου": ωραίο κομμάτι με ρεφρέν που σου μένει, με ωραία γυρίσματα στην κιθάρα και καθαρά "στακάτα" τύμπανα
2. "Σωπαίνω": ατμοσφαιρική μπαλάντα που σου αδειάζει το μυαλό και σε αφήνει να ακολουθείς τον ήχο του βιολιού μέχρι τέλους
3. "Φιλί": πολύ δυνατή και καλή ενορχήστρωση
4. "Τρέχω": γιατί είναι το μόνο διαφορετικό από τα υπόλοιπα του δίσκου με μία γεύση Bollywood μαζί με χίλιες και μία νύχτες.
5. "Η Ζωή Μου": γιατί μου θυμίζει Massive Αttack.
Οι Dead End είναι:
Μαριάννα Οικονομίδου – Φωνητικά
Γιάννης Τσέρβας – Κιθάρα
Χαράλαμπος Παρίτσης – Βιολί
Γιώργος Δούκας – Μπάσο
Το άρθρο επιμελήθηκε και έγραψε η Christina Corleone

















