Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ότι η ROCK μουσική, η REAL ROCK, η CLASSIC ROCK, έχει ξεθωριάσει, έχει ξεφτίσει και δεν παράγει πια αξιόλογες μουσικές. Αλλά είναι αφιερωμένο εξίσου και σε αυτούς που πιστεύουν το αντίθετο. Ότι η CLASSIC ROCK υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει εσαεί και ότι οι εκπρόσωποί της συνεχίζουν να μεγαλουργούν, εκπληρώνοντας χρόνο με το χρόνο το έργο που ξεκίνησαν 20, 30, 40, 50 ή και κοντά 60 χρόνια πριν. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε σας ενδιαφέρει. Προσωπικά, ανήκω στους δεύτερους!
Πάμε να δούμε λοιπόν τι προτείνει η
CLASSIC ROCK σήμερα στα τέκνα της, πιστά ή όχι. Οι καταλληλότεροι για να ξεκινήσουμε είναι οι
ROLLING STONES! Πιο ROCK, πεθαίνεις! Μετά τα 60s και τα 70s, έκαναν βουτιά στις funk και στις pop θάλασσες της δεκαετίας του 80, με αρκετή επιτυχία θα λέγαμε. Μερικούς από τους πιο δυνατούς δίσκους τους όμως τους ηχογράφησαν στα 90s (βλέπε
ΒRIDGES TO BABYLON εν έτει
1997). Συν οι άπειρες υπερπαραγωγές sold out παγκόσμιες περιοδείες τους. Οι
DEEP PURPLE αντίστοιχα μετά την «άτακτη φυγή» του Richie Blackmore το 1993, συνέχισαν ακάθεκτοι με τον Steve Morse στις κιθάρες, βγάζοντας μια σειρά από επιτυχυμένους δίσκους όπως το
PERPENTICULAR το
1996, το
ΑΒANDON το
1998, το
BANANAS το
2003 και το
RAPTURE OF THE DEEP το
2005, χαρίζοντάς μας ανεξίτηλα διαμάντια. Επίσης τίγκα στις περιοδείες σχεδόν κάθε χρόνο. Ένα άλλο κλασικό παράδειγμα είναι οι
AEROSMITH! Αν μη τι άλλο το μεγάλο ΜΠΑΜ και νέα τους αρχή ήταν το έτος
1993 με το
GET A GRIP που σάρωσε σε πωλήσεις. Ακολούθησε το καταπληκτικό
NINE LIVES το
1997, το
JUST PUSH PLAY το
2001 και το
HONKIN' ON BOBO το
2005 με διασκευές. Τη στιγμή που γράφονται ή και διαβάζονται αυτές οι γραμμές ετοιμάζουν τον νέο τους δίσκο που οι ίδιοι έχουν δηλώσει off the record ότι θα είναι ο καλύτερος που έχουν κυκλοφορήσει ever! Ίδωμεν! Ήρθε η ώρα των
AC DC. Αυτό το group αποτελεί σταθερή αξία, νά’ναι καλά τα παιδιά, κι ας βγάζουν πια δίσκο μια στο τόσο. Το
2000 είχαν κυκλοφορήσει το
STIFF UPPER LIP με μέτρια αποδοχή, όμως πήραν το αίμα τους πίσω το
2008 με το
BLACK ICE (και τις ταινίες
IRONMAN όπου ήταν κάτι ως επίσημο Soundtrack). Πάω στοίχημα ότι όπου νά’ ναι θα βγάλουν και νέο πράγμα. Kι ο θεούλης
BRUCE SPRINGSTEEN, κοινώς
ΤΗΕ BOSS, καλά τα καταφέρνει όμως. Μέχρι τα τέλη των 90s τον γιουχάϊζαν οι κριτικοί (με εξαίρεση ίσως το
STREETS OF PHILADELPHIA το
1993 που βραβεύτηκε με
OSCAR καλύτερου τραγουδιού για την ταινία
PHILADELPHIA) παρόλο που κυκλοφορούσε όμορφες δουλειές όπως το
LUCKY TOWN το
1992 και το
THE GHOST OF TOM JOAD το
1995. Η αποκάλυψη βέβαια του ήρθε τη δεκαετία του 2000 με μερικούς από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του (βλέπε
THE RISING το
2002,
DEVILS AND DUST το
2005,
MAGIC το
2007,
WORKING IN A DREAM το
2009 και το φετινό ολόφρεσκο
WRECKING BALL, όλοι μοναδικοί δίσκοι και ιδιαίτεροι). Oι
SCORPIONS πιστοί στα ραντεβού τους με τη δισκογραφία και περνώντας δια πυρός και σιδήρου στα 90s κλείνοντας εκείνη τη δεκαετία με το αμφιλεγόμενο
ΕΥΕ ΤΟ ΕΥΕ το
1999 (ίσως ο πιο ξεχωριστός και πειραματικός δίσκος της καριέρας τους), επέστρεψαν τη δεκαετία του 2000 με εκρηκτικά μίγματα όπως το
UNBREAKABLE το
2004, το
HUMANITY HOUR 1 το
2007, το «κουρασμένο» αλλά δυνατό
STING IN THE TAIL το
2010 και το
COMEBLACK που κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν.
Η ανάγκη για... «επιστροφή» βέβαια ήταν και θα είναι μεγάλη και για πολλούς άλλους αστέρες της
CLASSIC ROCK σκηνής. Ενδεικτικά θα αναφερθώ στους
ΤΗΕ CARS που επανήλθαν το
2011 με το
MOVE LIKE THIS, στους
UFO που λίγες μέρες πριν κυκλοφόρησαν το όμορφο
SEVEN DEADLY, στους
BLACK SABBATH που μεταλλάχθηκαν σε
HEAVEN AND HELL με τον αείμνηστο
DIO και κυκλοφόρησαν το
THE DEVIL YOU KNOW το
2010, στον
LOU REED που με... όχημα τους
METALLICA κυκλοφόρησε το ανέλπιστα εκκεντρικό
LULU το
2011, στους
HEART που μας εξέπληξαν το
2010 με το
RED VELVET CAR, στον
JOE COCKER που επέστρεψε το
2010 με το
HARD KNOCKS, στους
FOREIGNER που μετά από 14 χρόνια ήρθαν το
2009 να μας πουν
CAN’T SLOW DOWN, στον
MEATLOAF που τον έχει «πιάσει» υπερπαραγωγικότητα και μέσα σε μια 5ετία έχει κυκλοφορήσει 3 δίσκους με αποκορύφομα τον ολοκαίνουργιο
HELL IN A HANDBASKET που κυκλοφόρησε ελάχιστες μέρες πριν, τους
MISTER BIG που το
2011 μας θυμήθηκαν μετά από 10 χρόνια και μας ρώτησαν
WHAT IF, στους
QUEEN που με τον
PAUL RODGERS μπροστάρη δήλωσα
ν παρόντες το 2008 μετά από 13 χρόνια με το THE COSMOS ROCKS, στον
TOM PETTY & THE HEARTBREAKERS που το
2010 επανήλθε με το
MOJO, στους
VAN HALEN που λίγες μέρες πριν κυκλοφόρησαν το
A DIFFERENT KIND OF TRUTH μετά από απουσία 14 χρόνων, στους
WHITESNAKE που με το
GOOD TO BE BAD το
2008 και το
FOREVERMORE το
2011 έδειξαν για άλλες δυο φορές τα... δόντια τους, στον
STEVE MILLER και στην μπάντα του που χτύπησε
BINGO! το
2010 και προέτρεψε
LET YOUR HAIR DOWN (σε όσους έχουν ακόμη μαλλιά) το
2011 και σε τόσους ακόμα
CLASSIC ROCKERS που μου διαφεύγουν ή ετοιμάζουν ένα δυνατό comeback όπως εκείνοι ξέρουν! Για να μας υπενθυμίζουν πάντα ότι
η CLASSIC ROCK είναι εδώ. ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ είτε μας αρέσει είτε όχι. Αυτοί οι τύποι είναι η μουσική μας φωτιά που ποτέ δε θα σβήσει! Και στο κάτω-κάτω έχουμε χρέος έστω να τους ακούσουμε πριν τους κρίνουμε και τους συγκρίνουμε με παλαιότερες δουλειές τους. Γιατί τελικά παρωχημένος δεν είναι αυτός εξακολουθεί να δημιουργεί αλλά αυτός που αρνείται να ακούσει.Επιμέλεια & συγγραφή άρθρου:
Μάνος Σαλούστρος